Kiša, kafa i ponedeljak.

 

Budim se ko i svako drugo jutro, ko pravi vampo u pola pet. Jutarnja toaleta i zna se odma dzezva i kafa. Palim labtop, biram dobro poznati sajt, trljam oči, …i baš lepo buljim, nema ni jedna mala malecna porukica, ni jedan smajlić, ni jedno slovce. Brzinom svetlosti trčim na drugi sajt, ajoooj štama, nula, sve čisto ko belo brašno, nema apsolutno ništa. Jedini spas u viber, …nema ni na viberu nista.

Kako kiša tuče u prozore tako meni lupa u glavu, …bubnji, nevoli te više, nevoli te više…i ona gorka kafa, gorčija nemože da bude, ja je sipam u grlo a ona ide pravac u leđa.

Mislim okay, nećes mi ti pisati, ali pisaću ja tebi…i krenem al mi ne ide, …i medu moj šećeru, i puslice, i kolačiću, i pilence, …ništa mi nije dovoljno lepo, pa sve delit, delit.

Zdrma me malo kriza, setim se ja, pa to je neko jeo trešnje za mene da švrljam po strani, pa se princeza naljutila, ahaaa okay, umem  i ja da se ljutim.

I krenem drugo pisamce, Srećo moja, sunce moje najsjanije, hvala Ti za sve lepe trenutke do sada…bilo mi je predivno, …koliko god trajalo vredelo je…ostaćeš mi u lepo sećanje i nikad neću zaboraviti sve naše…i tako trljam li trtljam, kad, heeej pojavi se crvena jedinica kao obavest da je stigla privatna poruka.

…Heej bleso, ljubim te šta radiš.

…i dok ja dođem k sebi evo još jedna,

…znaš nisam imala net, da im tamo majku i ovo i ono…

…i treća porukica je bila,

…lavčino nije valjda da si se pokakio što me nema heheee

Kiša je lepo rominjala u ritmu srca, a zadnji gutljaj kafe bez šećera je bio presladak, tačno mi se zalepio oko srca.

I ponedeljak je bio lep, pa nije ni on kriv što je prvi dan u nedelju.

 

Advertisements

Законите не треба да се сексаат.

Треба да се почитуваат. Или ќе се враќаме да бидеме каубои.

Одам по улица. Од спротивната страна иде една душичка мила, целиот да го измериш комплет со се кревет, нема повеќе од 50 килограми, а влече за ортома едно расно куче, од тие големи како магариња.

Влече тој куче а кучето него не го влече, го вози како брзи воз…Кај може лице со бледо испиено лице  физички да совлада толкава кучешка енергија. Расата исто така дискутабилна од тие забранетите.

Кој како го види од минувачите, бегај што побргу на друга страна.

Е сега, кај се законите за кучиња за задолжителна корпа за уста?

Колку се гнасам кога гледам борби на кучиња, …животните ќе се борат за да некој си го наполни џебот…истото важи и за петли, … и воопшто животните не треба да се измачуваат.

Мислам дека дојде време да се бара писмена психофизичка подобност за чување и одгледување на расни кучиња.

Луѓе ли сме?

 

Гледам емисија на ТВ. Емисија за еден имател на ресторан како вечера со својата изабраница.

Ресторанот се состои од само една маса, маса на која се послужуваат само сопственикот на ресторанот и лицата кои тој ке ги покани како негови гости. Значи ресторан од затворен тип со само една маса. А послуга, преку триесет лица.

Вечерата овој пат беше риба. Типчето со прcт покажа во стаклен базен кој го дотркалаа на количка пред неговата маса и си одбра една риба. Веднаш со мрежичка му ја уловија. Базентот го вратија назад и донесоа пак на количка друг сад со зејтин, на плин, каде што му ја приготвуваа рибата.

Е до овде со се можев да се сложам, човекот си има парички, му се сака да се расфрла и да си го прави ќеифот, па нека си го прави, му се може.

Ееее ама како му ја приготвија рибата?

Готвачот, со мокра крпа ја завитка главата на риба и ја преплива рибата со рака низ врелото масло. Ја извади рибата надвор, можеби половина минут, и пак го повтори движењето, …пливај, пливај рипкице…пак низ врелото масло…и да не должам, ме разбирате, целта е да се испржи рибата ама да не умре, да остане жива. И така жива, а комплетно испржена се послужува на чинија.

Која бизарност, отмени луѓе кинат парче по парче месо од грбот на рибата и се насладуваат, а рибата толку силно зева со устата, се бори инстиктивно за живот, чиниш јаболко ке голтне колку силно ги шири устата.

Ејј, да се јаде жива риба, до кај стигнавме луѓе мои?

Дали човекот се храни за да живее или живее да ги задоволи своите садистички нагони по храна.

Ај кратко, за јадење број два, жива сјагнеста овца, и се распорува стомакот додека е жива, се вади нероденото јагне надвор да се пече, т.е. плацентата јагне, а овцата се фрла како нус производ. Фујјј.

Ако сакате со свои очи да видите нешто слично, кликнете на јутјубче “ Yin Yang Fish” или “ Dead and alive fish”.

 

Стар кумановски дијалект.

Стариот кумановски дијалект е се помалку застапен во денешниот секојдневен говор. Се употребува можеби еден процент и тоа кога се сака да се добие на  хумор и да се нагласи гордоста  на ораторот што е според корените стар Кумановец.

 

Станика, Велика и Марика си правив муабет на чешму.

Станика: Ооо куде си мори домаќицо, наспа ли се, ск ли се доваѓа по воду.

Велика: Бреееј насмеало се грнче на ваганче, кој ќе ми се пошегне, поглеј се мори караконџуло каква ти е коса нечешљана, поглеј стомне и бардачиња немиени, лејка рѓу ти фатила, ќе се изведев црви у њума.

Станика: А мори тракатаљке ни една што си извргољила тија белци, па си зинала у моји стомне, твои до њекња какви бесва, глото ни една, неперотино, ај не ми фрљај много чифте знаемо се ми одамна кој какви смо си, ем шуто ем се боде бреее, да му пукне шардељ на човека од муку.

Велика: … оф оф чистотница, само ми се ти кочопери како пискуљ, ама ако ме наљутиш све ќе ву кажу на Марику како се снебиваш сас мужа ву до касно по сокаци, па ќе надуваш нос после до плафон, ајдукуља ќе ву краде човека на жену, нека те багатело ни една, нека те.

Марика: Штооо, истин ли е мори Станике, истин ли е мори жено црна, ти ли си жељувна по моега мужа, ти ли сс моега домаќина да се вуцараш ааа, знаеш ли мори ако те дофату има све косу  да ти гу искубу и пифтимаљ да те направу.

Станика: … доста бе, доста више, еее какви смо три другачке, една на другу очи ќе си исповадимо, него ај куде мене ја да даду по едно кафе, да ви кажују за едну што направила.

Велика: За коју бе, за коју, кажуј, ја се шалеше  Станике, ти знаеш колко се ја и ти поштујемо још од деца.

Марика: Ако е некоја нова да идемо.

.

.

.

 

1000 причини зошто да ги сакате коњите!

…и да не јадете коњско месо. Овој блог доаѓа како контра блогот 1000 разлога зашто да једете коњско месо”.

Првата причина е таа зашто ке се законтрирате и завојувате со мене.

Читам, читам, со очи гледам и не можам на свои очи да поверувам. Коњското месо било афродизијак. Во себе си мислам абе луѓе ако еректилниот апарат не ви работи не ви помага ни коњско месо ни црнечки сливи, ај директно кај уролог, сексолози незнам да има кај нас.

Коњот е најдобриот човеков пријател и не е благословен за прехрана на њовекот. Тој е за работа, да му помага и да се грижи за материјалната благосостојба на човекот. Јас и да сум во смртна опасност од глад, и да имам вперен пиштол во слепоочница не верувам дека би пробал да јадам. Неее, од жал ми се гади, ми се повраќа.

Коњот е толку паметно животно и не копулира, т.е. не се пари во инцестни врски, (брат сестра , мајка син, татко ќерка). Коњот не е глупав како еден многу мал број на луѓе, луѓе на кои ништо не им е свето.

Замислете, коњот не може да мисли ама има своја интуиција, тој точно знае кој колку го сака и знае и чувствува болка ако сопственикот, неговиот господар е болен или умрен. Е сега како му е, како се чувствува еден коњ, кој целиот свој живот му служи на човека, носи товар, влече преполни кола, ора по нивите, трча по угорнина, скока препреки итн, итн, …и ако случајно повреди нога, коњот за жал завршува како месна преработка, колбас или плескавица…

И што се случува, Пламенко, Сивчо, Дорчо, Ветерко, Неволја, … повеќето од нив завршуваат во дигестивниот тракт на човекот.

Кај ни е хуманоста, повреден или стар коњ да го колеме?

Зарем толку многу чини да се направат гробишата на коњи земајки пример од веќе постоечки гробишта во Царско Село во близина на Сан Петерсбург. И така коњот би добил една камена плоча со негово име, а ние би добиле поцивилизирана земја за живеење.

 

 

Чичко Мате, приказна за деца и луѓе со свилено срце.

     Чичко Мате живееше во соседството. Неговата трошна куќичка беше на само две-три куќи од мене подолу. Неговата женичка, уф, несакам ни името да и го споменам беше многу лоша и злобна жена. Непомнам ама веројатно дека беше и грда. Само паметам многу викаше по нас децата. Не бркаше од пред нејзиниот прозорец а ние пак децата како за инает уште позасилено се смеевме и топката посилно ја удиравме од нејзиниот ѕид под прозорецот.

Кога веќе ќе се умореше од викање го праќаше чичко Мате, тој да превземе нешто машки, демек силно да не истепа. Со едно излегување чичко Мате веднаш ќе свикаше по нас да слушне онаа неговата а штом ќе се поодалечеше не собираше на едно купче и ни раскажуваше приказни.

Приказните не беа секојпат интересни ама лицето му беше многу мило а начинот на кој не галеше по косата беше толку пријатен. Чувството да бидеш покрај него беше толку прекрасно. Ние децата се туркавме кој да застане поблиску до него и сите бевме убедени во едно, чичко Мате многу не сакаше нас децата.

Паметам триста будалаштини. Меѓу другото му ги крадевме дудинките (*) од црницата (*), а неговото меко срце ни оставаше скала допрена до дрвото да се поткачиме.

Еден ден, на мене беше редот да се поткачам, …скалата се склизна и падна врз една голема глинена саксија со цвеќе. Не успеав да побегнам, бев преплашен, скаменет, вџашен од глетката, …саксијата беше комплетно парчосана.

     Чичко Мате ме држеше за рака а онаа неговата мафташе со рацете да ме достигне да ме исплеска. Сепак не успеваше да ме дофати. Тука беше оној, чичкото со убаво и тркалезно лице, …е тој, тој не дозволуваше да ме достигнат рацете на неговата змија. Се иступуруваше меѓу мене и неа.

Ме одведе внатре во подрумот од неговата куќа, и ми рече:

– …е сега ќе видиш ти мајчин сине, сега ќе видиш што значи ќотек. ( Змијата задоволна од викањето на чичко Мате си влезе во куќата)

– …чичко Мате, немој, нема да се повтори … пелтечев јас.

и …

    Цааап бомбонче од џебот накај мене, …и кога ми го даваше ми намигна со окото и ми рече, сега викај колку те држи гласот, викај, викај колку можеш погласно инаку стварно ќе те натепам, …и пак ми намигна, …и ми се насмевна.

Викав, цркав, се дерев …

Јас ете пораснав ама ликот на добриот чичко Мате до ден денес не го заборавив.

 

Ваше Височество !

   Ви благодарам што не удостоивте да бидете присатни на овие простори, во мојата земја. Неизмерно ме радува затоа што многу сожители а и јас просто Ве обожуваме. За Вас секојпат ќе обезбедиме најубави места и ширни полиња. За Вас и сонцето блика од радост и се весели на Вашите кралски корени.

   Со особена чест и задоволство можам да Ви кажам дека многу луѓе единствено кај Вас  гледаат спас од глад и сиромаштија. Знаете, се повеќе луѓе остануваат без работа  и се согласни со Вашата определба, “Храна за секого”. Be молам не обрнувајте внимание на критиките на дебелогазестите богаташи. Тие го изгубиле чувството на природата и природното. Нив не им е грижа за работничката класа, за рударот, за селанот, …за обесправените.

   Нека Ви е вечно името и Вашата кралска лоза нека е со нас години и години нанапред за да ние обичните луѓе уживаме во Вашите дарови.

Ако се прашував јас,  на Неговото Височество Височество Компирот би му соградил споменик не помал од Кипот на слободата чисто да не подсетува на класните разлики. Некои душебрижници би рекле дека тоа не е оправдано а јас како контра реплика би рекол да ги отворат очите и да се осврнат околу наоколу и да видат колку луѓе претураат по канти за смет со намера да најдат трошка леб.

   Инспирацијата за овој блог ми дојде од една неубава глетка. Призорот воопшто не беше пријатен и несакам пластично да Ви го раскажам за да не Ви го расипам денот.

Ве поздравувам.