Луѓе кои влијаеа на мене да пораснам.

Марина Немет.  Една многу талентирана глумица, млада почината, на мене остави голем впечаток како спој на убавина и талент. И се восхитував на нејзините криви заби, тројки кои баш ја правеа да биде симпатична.

Никола Тесла. Мозокот. За Тесла имам прочитано книги и статии на тони, …не верувам дека има нешто што не сум прочитал. Моја проценка е дека 70 проценти е невистина. Поготово во оној дел каде што некои квази психолози се дрзнуваат да го претставуваат како чудак со пореметена психа.

Махатма Мохандас Ганди. Политика со ненасилство. Со долгодневни пости и со многу мудри одлуки се докажа како добар водач. Од почит спрема неговото дело долго време носев Ленонки очила и посетував хатха јога курсеви.

Киќановиќ, Далипагиќ, Славниќ, …беа воодушевувачка тројка,  како еден човек со шест раце … Фудбал никојпат не сум сакал и само една единствена утакмица сум гледал целосно од почеток до крај, Југославија Заир,1974 година,  заврши 9:1 за Југославија.

Парлов, …Бенеш….дум дум дум и на земја си.

Здравко Чолиќ, Она спава, …песна која има теешка позадина, …да почива во мир таа заспаната…кој има воља и време да прогугла за оваа песна…инаку го паметам постерот во природна големина од два или три дела во ревијата Читаш Здраво имаш право….се сеќавате ли насловна страна имаше од двете страни….излегуваше во време на Двоје, ИТД, Енигма…

Македонски евергрин песни кои сум ги обожавал.

Еден бакнеж, Нина Спирова, https://www.youtube.com/watch?v=dTYF6lyqR94&list=RDQMb095t4XErko&start_radio=1

Чија си, Славе Димитров,

https://www.youtube.com/watch?v=STpjU07jJKo

Твоја барка мала, Љупка Димитровска

https://www.youtube.com/watch?v=dSqpYDo9DeA

…еве уште некои,

Песникова гитара, Мики Јевремовиќ

https://www.youtube.com/watch?v=sk8DZgVDk2U

Одлазак, Тин Ујевиќ, Арсен Дедиќ

https://www.youtube.com/watch?v=_0HAzIBd9Ck

У сваком случају Те волим, Ибрица јусиќ

https://www.youtube.com/watch?v=wgGhbxy1efs

Била је тако лијепа, Драган Стојниќ

https://www.youtube.com/watch?v=q8QbTikc8eA

Гдје Дунав љуби небо, Јосипа Лисац

https://www.youtube.com/watch?v=qKlqMQ_Sdqw

има уште, немој да бегате, стоп, стоп.

You are my sunshine,

https://www.youtube.com/watch?v=rc2jsjnt-HY

Take my heart,

https://www.youtube.com/watch?v=bcJc5KpzHpE

и со ова би го завршил овој блог,

https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=bETkbE0EvEo

 

Ви благодарам што споделивте дел од Вашиот живот на овој мој блог.

 

 

 

 

 

Не ѕвони, клуч е под чергичето.

 

Во едно место, на едно ритче луѓето се собираа како на чешма. Местото не беше бројно и воглавно сите се познаваа. Си зборуваа. Се запознаваа. Си разменуваа убави, помалку убави и неубави зборови. Како на чешма.

Еден ден …

Еден ден, едно момче стасано за женидба и се нафрли на една убава момичка. Море вака, море така, држ недај, абре убре, …и се изгледаше дека ќе ја биде работата.

Тој, авангарден, силен, кога велам силен, мислам море многу силен, мажиште. Мажиште ипол, за малку да вреди за двајца.

Таа, убава, згодничка,  пристојна, со убави манири.

Заедно се љубеа кога никој не ги гледаше. Море, море, љубењеее.  Заедно воздивнуваа. Заедно будни ги дочекуваа утрата уживајки во залезот и изгрејсонцето. Ете толку беа заедно.

Тој, што да Ви кажам, беше кавалер на место, …и подаруваше цвеќе, …и подаруваше чоколадни бомбони, …и подаруваше …, ма верувајте ми, вистински кавалер беше.

А таа пак, момичка, …дали имаше почедна душичка стварно незнам, душа, душа памукче.

Многумина им завидеа.

Многумина посакаа да им ја расипат среќата.

 Што беше, како беше незнам ама само се расчу  дека Тој бил блокиран од нејзина страна.

Ете, таков е животот.

 

Што јас видов сјајно во делото: Сјај, од авторот Дејан Златиќ

рецензија

Што јас видов сјајно во делото Сјај, од авторот Дејан Златиќ.

 Ова е само едно видување на Херр Момо.

 Па што вели мојата маленкост одиме со ред.

Јас сум презадоволен од овој роман. Времето, …добро внимавајте, пишува, …времето вложено во ова читање е многу паметно инвестирано време. По завршување со читањето сигурен сум нема да останете рамнодушни, веројатно ќе посакате некого да гушнете или да свртите некој број и да му кажете Ејј, јас Те сакам…поемотивните ќе потрошат многу палома марамчиња.

Тема на романот е животот на главниот лик Боро Дрнч од колевка па до заминувањето од овој земен свет. Содржината на книгата  максимално ќе ја  одбегнам, односно ќе ја прикријам…накратко, го опишува тешкиот живот на еден работник, селанец, овчар, мајстор, … човек пропратен со порокот алкохол. Меѓутоа воопшто немој да замислувате книга како борба против алкохолизмот. Не. Авторот воопшто не го осудува главниот лик. Дури и пошироко. Авторот не осудува никого, не ја осудува ни моралноста или неморалноста на сите други ликови во романот. Тој само изнесува факти на виделина. Значи тоа е тоа, понатаму Вие судите, пресудувајте и размислувајте. Ама верувајте ми, по стапките на Авторот и јас продолжувам да не го осудувам Боро Дрнч за сите негови алкохолизирани мигови. И сега сите што ме познаваат, би ме запрашале, абе Херр Момо зар дојде време Ти кој од дното на душата не поднесуваш пијандурки да ни го претставуваш Боро како позитивен лик.

Не. Јас и понатаму не поднесувам пијандуркиама сакам да Ве наведам дека сета алкохолизираност на еден главен лик во романот е сосема споредна работа. Авторот апелира на една многу подлабока суштина на романот. Суштина на човечноста во себе. Порокот не може да ја намали човечноста во нас. Или ајде вака, многу добро е познато дека никој не е совршен, па зошто да му судиме на некого? Зарем сме судии? Зарем сме Севишен, мил и златен Господ?

Не, ние сме обични смртни гревчиња кои живеејки во овој живот таговен, да гледаме да не повредиме друг, да не нанесеме зло, да истакнеме нешто убаво и сјајно што го носиме во срцето уште од најраното детство. Ете тоа убавото, ако го имаме во срцето,  ќе не воодушеви овој роман. Сите кои имаат камен наместо срце и тие исто така ќе се воодушеват. Зошто? Па затоа што овој роман ќе го столчи тој камен како што толчи синергичното дејство на некои билки кои  топат и камен на бубрег. Но што ако имаме срце забетонирано со повеќеслоен тврдо армиран бетон? Е тогаш само ќе видиме 400 страници биографија на едно сиромашно детенце. Вештите во читањето ќе увидат и пошироко како било да се живее во годините после војната пред интернетот.

Но да се навратам на поентата и да Ве запрашам за едно сосема кусо  делче од романот,

Kој е вистински родител? Дали е родител кој ох, ох, ооф се намачил околу доаѓањето на свет на едно детенце и после се одрекнал од него или родител е оној кој што и покрај фактот дека не е биолошки родител продолжува да се бори со животот за да помогне на децата си?

Такви и слични размислувања ќе имате ако го прочитате овој роман кој топло Ви го препорачувам. Романот изобилу со настани, сигурно нема да Ви биде здодевно, нема да прескокнувате редови, ќе читате миц по миц, ред по ред. Ќе наидете на прекрасни описи, описи со кои ќе имате чувство дека сте во самата просторија заедно  со главниот јунак пред Вас. Ќе посакате и Вие светло и сјај над ликот на Боро Дрнч како што и тој самиот целиот живот посакува повеќе светло кое му недостасува. Но Боро, светлото и сјајот ќе го добие постхумно со помош на авторот Дејан.

Овој филозофски роман за смисолот на животот е: СЕ, само не критикување на личности. Тоа е воздигнување на смисолот да се живее за убави човечки вредности: дом, семејство, другар, пријател, љубов.

Единствено што му замерам на авторот е првата сцена:  Боро како се снаоѓа со жената на шумарот, е тука малку бил шкрт на зборови и описи, можел малку понадолго и понашироко…хе хе, само се шегувам, чисто да Ви ја  голицнам фантазијата.

Дело кое се чита онака како што жеден пие вода. Наискап. Седнувате, почнувате и ја довршувате. Немој да заборавите на Вашите физиолошки потреби да ги завршите пред почеток на читањето, за да  не се доведете во некои комични ситуации, да читате во тоалет.

Делото ако се јас прашувам би требало да биде преведено на повеќе светски јазици и многу одговара за екранизација.

Не заборавајте да го погледате видеото.

https://www.youtube.com/watch?v=HJjnaC-T1L0

Текстот  на песната е одличен, сликата со вперена глава нагоре многу одговара на насловот, Мирко прекрасна е музиката а и машкиот рокерски глас само е уште еден доказ за нешто навистина многу вредно.

И за крај, ДЕЛОТО Е МНОГУ ПОУБАВО ОД МОИТЕ ЗБОРОВИ .

Дејане, https://oblogovan.wordpress.com/

секоја чест!

Ве поздравувам сите, Херр Момо.

Opraštam, Mladen Hinić, reblogirano, Нека Ви е простено, Херр Момо.

Нека им е простено.

На сите за се.

Па и на мене.

Па и на сите што грешеле кон мене.

Грев ли е? … кога некое пиленце штотуку испилено,со гола кожичка, со дрлки околу очите штотуку прогледано и уште пред да замавне со крилјата вие со два прста да му го држите крилцето и да не му дозволувате, …да се поигрувате со неговото стартување….да го набљудувате како се мачи да полета и штом ќе биде близу да се одкорне од вашите прсти, посилно да стиснете и восебе да ликувате колку сте силни.

Грев е. Нека им е простено на сопнувачите.

Грев ли е? …еднодневно маче оделено од цицето на мајка си,  па уште и во вреќа врзано скоро да се задуши, фрлено во река, или да снема здив, или да се наголта вода ама не колку е жедно, туку да го преполни стомачето занавек.

Грев е. Нека им е простено на бездушните.

Грев ли е? …да јавате едно шугаво магаре, ненахрането со денови, што коски можете да му ги броите, и уште згора на тоа што го јавате со нозете да го клоцате во слабините и да му се дерете: ајде, ајдее, ѓихаа …

Грев е. Нека им е простено на експлоататорите.

Грев ли е едно кутре што го згазило некое авто и што шепа со едната нога и квицка од болки да му шутнате клоца, да не се мотка околу вашите нозе, можеби има болви.

Нека им е простено на невдомувачите.

Грев ли е? Една овчичка затоа што е црна да ја оставите надвор од трлото и да нагостите некој волк, … или орел да ја полета кон небото па да ја разбие од карпа.

Грев е. Нека им е простено на душманите.

Луѓе нелуѓе, бездушни, безлични, дволични, тролични, со лица како бојата на виножитото,  како камелеони, со маски како од театар, со душа како зрно просо, со его како Мургашки рид, непросветлени, што ни Ивица и Марица не ја прочитале, …, … нека ви е простено на сите.

Ние сопнатите пак ќе се одсопнеме, пак ќе врвиме по патот свој, трнлив нетрнлив, кривудав и стрмен нека е, каменот Сизифов ќе си го истуркаме докрај.

Младене, Ти благодарам за Твојот преубав блог кој ме инспирираше да ги напишам овие редови.

Ве поздравува, Херр Момо.

Mladenove priče...

Opraštam svima koji su mi zarili nož u leđa.

Opraštam svakom ko je u moje srce sjurio bodež izdaje.

Opraštam i njoj, i njemu i njima… Svima!

Opraštam jer imam snage.

Opraštam jer nisam ostao u blatu. Ustao sam…

Ustao sam da bih oprostio i nastavio da volim.

Ustao sam jer nisam poražen i ponižen, već osnažen i osvešćen. Ustao sam jer u meni neće sijati mrak. Sijaće svetlo. I biće jače nego pre.

Opraštam jer znam da su slabi. Plašili su se. Nisu umeli bolje. Izdaje se najbolje kada se strah uvuče u srce.

Opraštam jer sam jači.

Opraštam jer im treba oprostiti.

Opraštam jer nisam tu da sudim. Tu sam da volim.

Opraštam jer volim.

View original post

Две тулумби на ште срце.

 

Ааа, на ште срце не идат тулумби, би рекле многумина. И точно е, премногу се благи, организмот уште подзаспиен, кафето неиспиено, поштата непроверена а да се изедат две сочни шербет тулумби, бљакш не иде.

Арно ама, ако љубената ми рече, збориме за  рано сабајле,  Душо сношти те чекав до доцна, сум заспала чекајќи те, ај пробај ги тулумбите, за тебе ги направив, … па би сакала да ми кажеш ама искрено, дали се добри.

Е тогаш, тоа е веќе нешто сосема друго, во прашање е љубов, … јас би се жртвувал па ако треба нека се гине машки, би изел две тулумби и тоа целосно, чесен збор до последен залак, воопшто не би му ја мислел многу. Иако свесно знам дека ќе си го зголемам нивото на шеќер во крв веднаш би пристапил кон тоа измачување и  максимално би се оптоварил само да ја докажам својата вљубеност кон саканата.

А Вие што би направиле за својот сакан, сакана? Дали би и поклониле некоја стихотворба, можеби некоја ѕвезда од небото или пак некое прекрасно камче од езерото?

Можеби би и поклониле златна кредитна картичка?

Дали би и исполниле желба да се истетовирате на некое лесно пристапно а тешко достапно место?

Дали би се степале со некој орангутан заради нејзината чест?

Дали би оставиле работа и смениле место на живеење?

Дали би донирале нешто од себе, немислам на подсечени нокти, на пример пу пу пу, крв?

Што би заправо Вие биле спремни да направите за својата сакана?

За сите храбри тулумбаши и за оние што допрва собираат храброст да бидат еве малку охрабрувачки стихови.

( според методата на А.П.П. )

    

          ***

Како да ми веруваш дека ми значеше

Се што можеш да замислиш

 И она што неможеш

Со зборови ли да Ти кажам

или со стихови и песни

Стихови нежни,  честопати тажни

Како што е тажна и оваа вистина

Дека Ти никогаш не ме љубеше

Само ме бакнуваше,

Лажни беа Твоите насмевки,

Како и  Твоите ветувања,

Се беше лажно,

Чија ли замена бев

На кого ли Ти личев

Копија прва

или копија од копија бледа

Или сепак не.

Само вреден работник.

Таква е вистината.

Кога си жеден, напиј се

Кога си гладен, најади се.

Кога имаш потреба, најми си работник.

И така,

Розите нетовски

 останаа да венеат по друштвените мрежи.

 

          ***

 

Како дограмаџија балван

Ми го делкаш срцето

Со зборови остри

Како бричот на бербер

Ме мазниш по образите

Со прстите тенки од рацете ладни

И бараш грешка по патот

Но грешката ја нема

Избричен мазно ко бебешко газе

Те бакнувам бавно

ко полжав, уморен на брег

Те гушкам ко давеник сламка

И молам без глас

Со поглед на питач, сиромав и стар

За бакнеж еден ко за корка леб

Не заоѓај сонце

Не заоѓај кај друг

Дувни ветре, растерај магла

Нејзините очи да добијат сјај

Раздени сонце,

Раздени во креветот мој.

 

Еве стихови имам, ѕвезди можам да подарам, уште некое камче од река да земам и да го претставам кобајаги од езеро е, …и спремен сум храбро и машки две тулумби на ште срце…

 

copy paste,

Happy Anniversary with WordPress.com!

You registered on WordPress.com one year ago.

Thanks for flying with us. Keep up the good blogging.

 

Ве сакам сите. Ви благодарам што ме следите.

 

 

 

The Sun Creeps Up and Swallows Joy

Let me introduce blog https://floweringink.wordpress.com/

Blog about poetry, love and a little things who means a lot.
We all know, nobody is perfect, me too, and my friend Susan too. She have a problem( sorry, I’m not sure) with Retinitis Pigmentosa. We can’t help but we can love her blogs.

Her gentle voice is like a nightingale’s song. Her poetry is a holiday for the soul.

In trust, this is wow part of flowerkings poetry, in my opinion,
Wow with one o
I am so tired.
Tired of the weight in my heart
that makes every breath an agony.

wow with two o, woow
Remember how I looked
into your eyes,
a season of storms
passed from a mother to a child,
how the strength of an ocean
helped you feel
less afraid.
I try to climb up through my lethargy,
snap my pieces back into place,
but the gravity of your absence pushes me
down on the floor, where blindness doesn’t matter
and the silence is intoxicating.
and wow with a lot of o, woooow
How to Say Goodbye
Promise you won’t forget me,
even when my name
has faded from your tongue.
Remember how I looked
into your eyes,
a season of storms
passed from a mother to a child,
how the strength of an ocean
helped you feel
less afraid.
I would have reached through flames,
cast thunder into a sky
filled with the stench of despair,
to save you
from the horrors of violence and greed.
Promise you won’t forget me,
even when my voice
has turned into a whisper of petals,
caught by a spark that changed
the shape of time.
Feel the imprint of my fingertips
wiping the tears from your cheeks,
and remember,
I will always love you.

…if you like,
… if you can,
…if you aren’t busy
…if you have a computer and net
…if you haven’t pain in your finger
Then, no one can stop you to like this page.
Please don’t forget to subscribe to her youtube channel.
https://www.youtube.com/channel/UCuGPTQc7r6si_oKvk0_baIQ
Thanks, thanks a lot.

Greetings for all.
P.S. Dear Susan, Your poetry is beautiful and Your picture too, … as an actress in a religious film.

Stories From the Edge of Blindness

I want to express my gratitude to everyone who has taken the time to read and listen to these poems from The Opiate Magazine.  I am, as ever, so moved by the kindness and support of this amazing community!

This is the third and final poem from the 2019 Winter issue of The Opiate Magazine, along with the recorded version from my YouTube page (to which you can subscribe if you choose).

View original post 132 more words

Ви велам, вака и вака.

 

Беше Лето Господово некаде после онаа страшна војна. Време на немаштија и требење од вошки. Луѓе со изморени и исплашени лица шетаа по полупразниот пазар. Едни немаа што да продадат, други немаа со што да купат.

Некаде во аголот стоеше една убава мома. Црвена во лицето, во стари алишта ама уредни и чисто исперени. Никаде немаше искинато. Стокмена за на пазар.

Момата продаваше некои дребулии, она што родила нива ама иако беше пазарен ден сеуште немаше ништо продадено.

  • Колку ти се крушите, ја праша едно момче со штипка на ногавиците од панталоните. Чисто да бидете информирани во тоа време штипка носеа и тие што имаа велосипед а и тие што немаа а лажно се претставуваа дека имаат.
  • Толку се.
  • Аха, а јаболката.
  • Толку.
  • А ореите.
  • Бреј, што домаќин беше бе ти, само прашуваш а ништо не купуваш.

…по кратко пелтечење,

  • Заправо јас дојдов да те барам за жена, …и погледот замина наземи.

Молк.

Погледите сепак се сретнаа. Се пронижуваа од лево кон десно, …и обратно, …и директно.

  • А ќе ме чуваш ли за жена дури сум жива.
  • ДАА, весело возвикна новопечениот младоженец, дури и ја прегрна. Според тврдењата на младоженецот, да го крстиме Среќко ја бакнал невестата да ја крстиме Благуна, блага како крушите. 

  Потоа, двајцата на точек, одзади торбите со пазарлакот купен за безпари и двајцата во една соба под наем. Ама собата во град, далеку од нивните родни места.

Мала соба три на три, шпорет смедеревац, железен кревет, една маса, една каленица и две алуминиумски лажици. Кога јадеа двајцата седеа на иста страна од масата, на кревет. Столчињата беа луксуз.

Среќко беше вреден лимар. Чукајки со чеканот успеваше да обезбеди доволно брашно за да неговата Благуна меси зелник со квасено млеко.

Среќко многу се радуваше на убавините што се криеа под тоа шарено фустанче. Па затоа што железниот кревет шкрипеше длабоко во ноќта, Благуна ја касна оса и набргу им се роди првото детенце.

Многу му се радуваа. Платите во меѓувреме се подобрија и на бебето му купуваа се што му требаше. Му купија и количка за бебе скоро како нова, одлично сочувана од некои богаташи во градот. Се шетаа сите тројца низ чаршијата како вистинско среќно семејство. Количката повеќето ја туркаше Среќко додека Благуна  цврсто го држеше под рака.

Се сакаа. И уживаа во животот. Детската насмевка беше најголем подарок за нив.

Го думкаа бебето, го растеа. Во меѓувреме железниот кревет го заменија со нов брачен кревет. Не личеше во новиот работнички синдикален стан купен на доживотно отплаќање, да се влегува со стар железен кревет.

Грипо машината вредно ги переше посраните пелени од второто бебе. И второто бебе се израсна во истата количка. Па таа беше свежо бојадисана а и не помина многу време од првото раѓање. Едно лази друго пази.

Потоа дојдоа убави години. Дечиња умни. Растеа и носеа петки. Со фиат милечинквеченто (1300) се одеше на одмор дури и до Охрид. Среќко задолжително и купуваше подароци за осми март, за роденден, за именден. Се паметат подароци, Елен со рогови за на ѕид, пластичен сад со пластични поморанџи, слика постер природа, бугарско парфемче во тенко шишенце 5 мм со пластична чепкалка внатре. Славеа слава, се дружеа, им доаѓаа гости од секаде. Дури и од Полска.

Среќко никогаш не заборави да ја сака Благуна. Таа беше таа што на прва пристана да се мажи и што бегалка замина со него сосе торбите. Благуна блага како името, си ги гледаше дечинката, се радуваше на мали нешта. Се радуваше кога целото семејство ке беше собрано на неделните ручеци, на еднодневните посети во неделата на старите во селото, на мажот си што не се излага во него и што навистина се трудеше да и овозможи лагоден живот.

 

Во еден зимски ден додека Среќко беше на работа, Благуна беше излезена до продавница. По улицата врвеше камион преполн со дрва. Надолнина. Камионот кочеше ама попусто. Не успеа. Темнина во главата.

 

Благуна беше отпуштена од болницата со пластичен колк. Потоа уште некои работи се закомплицираа, неподмитена операција таква е, плус слаба циркулација додатно ја кутна.

Благуна залежа во постела.

Децата и пишуваа писма: Мамо, ела си ваму, ќе ти пратиме авионска карта. Ќе си ги гледаш внучињата.  

Tаа не сакаше да им пречи на децата. Среќко стана најнесреќниот човек на светот. Воопшто не му беше тешко и да оди на работа и да се грижи за саканата Благуна. Се надеваше на опоравување.

Ја подигаше, ја хранеше, ја капеше и и ја чешлаше косата.

Таа се повеќе однеможуваше. Следеа уште две операции. Не страдал само колкот, …и мозокот.

Несреќко беше најнесреќниот човек на светот. Што уште не проба, со лекарства, со бабини лекови, со тревки и облоги. Ја масираше и буден бдееше во ноќите долги.

Лекувањето не одеше на добро. Среќко беспомошно зуреше во нејзиното лице. Само ја галеше по лицето и плачеше.

Кога сакаше да и ја даде и последната терапија капки со морфиум таа веќе не даваше знаци на живот.

 Цврсто ја прегрна,  и ја бакна во чело. Солзи му капеа врз оладеното лице на неговото Благунче.

 

.

.

.

.

.

Malo drn drn u vezi teksta. Hoću reći neznam kažu bi bio prevod. Zato neću.

Malo ću samo kao kobajagi  da pametujem, kao kobajagi da nešto razumem.

…da love nije u lovi,

… i da život bez ljubavi je kao dan bez svetla,

…i da ljubav bez suza, ne postoji.

ONA teško dolazi, spora je, troma, dolazi izdaleka. Umorna je, umorna  od nas ljudi. Pa i nećka se da dodje. A zašto bi došla? Da je gazimo I pljujemo. Da je negiramo da postoji. Da je poistovecujemo sa dobrim seksom?

Da i kad je dobijemo očekujemo da zazvone neka velika zvona u planini da bi se osvestili da jeste, ejj pa to se nama desilo.

I dok se mi osvestimo, ona opali šamar i ode.

I onda bi mi sve, ma sve, onda bi da je dozivamo pesmama, da se kunemo, da plačemo, i da kao kobajagi pametujemo kroz raznorazne glupe tekstove.

 

Kao što postoje ampermetri, voltmetri, blesimetri trebalo bi da usvojimo I neku jedinicu za intenzitet u ljubavi. Ako ima neko predlog može u komentare.

Ja nemam bolji predlog od RIJ…kilo mega giga tera RIJa

 

Pametniji sam kad ćutim, neću više,baaaj.