Мигот бил пократок од едно намигнување.

…одекна плач во болницата и една затка од шампањско се заби во таванот, …насекаде смеа и гушкање…цицалчето го тегнеше цицето се до третата година…потоа се осоколи, не само дека одеше без дубак туку и потрчкуваше помочкото…а писмените ги пишуваше како од шала, … и никојпат не учеше дома се додека не го заврши средното…и оддрапи во сивомаслинестото, …па се хранеше во студентските мензи се додека не го рече она судбоносно Да…и кога го рече, набргу се слушна плач по ходниците…а највеќе се радуваше на плачот од најмилите на своите најмили…и се така им беше од корист, ги шеташе и ги воспитуваше…им помагаше…а кога веќе не можеше, воедно и болеста сосем го дотроши…веќе сите беа принудени да го предадат во специјализираната геријатриска установа…и се слушна плач…тивок плач…неколку душички плачеа, едно гревче испушти душа…насекаде пепел и прав…неее…пепелта беше од цигарите на сестрите во бело, а правта беше од кондурите на посетителите…тој сеуште не беше се престорил во пепел и прав, тој само што тргна во заборав.
.
.
.
Животот како песочен часовник непрекинато тече, а само миговите на среќа остануваат како навистина нешто вредно во животот.

Advertisements

2 thoughts on “Мигот бил пократок од едно намигнување.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s